اختر اللغة

فارسى

سورة نازعات - عدد الآيات 46

وَالنَّازِعَاتِ غَرْقًا

( 1 )

سوگند به فرشتگانی که (جان مجرمان را بشدّت از بدنهایشان) برمی‌کشند،

وَالنَّاشِطَاتِ نَشْطًا

( 2 )

و فرشتگانی که (روح مؤمنان) را با مدارا و نشاط جدا می‌سازند،

وَالسَّابِحَاتِ سَبْحًا

( 3 )

و سوگند به فرشتگانی که (در اجرای فرمان الهی) با سرعت حرکت می‌کنند،

فَالسَّابِقَاتِ سَبْقًا

( 4 )

و سپس بر یکدیگر سبقت می‌گیرند،

فَالْمُدَبِّرَاتِ أَمْرًا

( 5 )

و آنها که امور را تدبیر می‌کنند!

يَوْمَ تَرْجُفُ الرَّاجِفَةُ

( 6 )

آن روز که زلزله‌های وحشتناک همه چیز را به لرزه درمی‌آورد،

تَتْبَعُهَا الرَّادِفَةُ

( 7 )

و بدنبال آن، حادثه دومین [= صیحه عظیم محشر] رخ می‌دهد،

قُلُوبٌ يَوْمَئِذٍ وَاجِفَةٌ

( 8 )

دلهایی در آن روز سخت مضطرب است،

أَبْصَارُهَا خَاشِعَةٌ

( 9 )

و چشمهای آنان از شدّت ترس فروافتاده است!

يَقُولُونَ أَإِنَّا لَمَرْدُودُونَ فِي الْحَافِرَةِ

( 10 )

(ولی امروز) می‌گویند: «آیا ما به زندگی مجدّد بازمی‌گردیم؟!

أَإِذَا كُنَّا عِظَامًا نَّخِرَةً

( 11 )

آیا هنگامی که استخوانهای پوسیده‌ای شدیم (ممکن است زنده شویم)؟!»

قَالُوا تِلْكَ إِذًا كَرَّةٌ خَاسِرَةٌ

( 12 )

می‌گویند: «اگر قیامتی در کار باشد، بازگشتی است زیانبار!»

فَإِنَّمَا هِيَ زَجْرَةٌ وَاحِدَةٌ

( 13 )

ولی (بدانید) این بازگشت تنها با یک صیحه عظیم است!

فَإِذَا هُم بِالسَّاهِرَةِ

( 14 )

ناگهان همگی بر عرصه زمین ظاهر می‌گردند!

هَلْ أَتَاكَ حَدِيثُ مُوسَىٰ

( 15 )

آیا داستان موسی به تو رسیده است؟!

إِذْ نَادَاهُ رَبُّهُ بِالْوَادِ الْمُقَدَّسِ طُوًى

( 16 )

در آن هنگام که پروردگارش او را در سرزمین مقدّس «طوی» ندا داد (و گفت):

اذْهَبْ إِلَىٰ فِرْعَوْنَ إِنَّهُ طَغَىٰ

( 17 )

به سوی فرعون برو که طغیان کرده است!

فَقُلْ هَل لَّكَ إِلَىٰ أَن تَزَكَّىٰ

( 18 )

و به او بگو: «آیا می‌خواهی پاکیزه شوی؟!

وَأَهْدِيَكَ إِلَىٰ رَبِّكَ فَتَخْشَىٰ

( 19 )

و من تو را به سوی پروردگارت هدایت کنم تا از او بترسی (و گناه نکنی)؟!»

فَأَرَاهُ الْآيَةَ الْكُبْرَىٰ

( 20 )

سپس موسی بزرگترین معجزه را به او نشان داد!

فَكَذَّبَ وَعَصَىٰ

( 21 )

امّا او تکذیب و عصیان کرد!

ثُمَّ أَدْبَرَ يَسْعَىٰ

( 22 )

سپس پشت کرد و پیوسته (برای محو آیین حق) تلاش نمود!

فَحَشَرَ فَنَادَىٰ

( 23 )

و ساحران را جمع کرد و مردم را دعوت نمود،

فَقَالَ أَنَا رَبُّكُمُ الْأَعْلَىٰ

( 24 )

و گفت: «من پروردگار برتر شما هستم!»

فَأَخَذَهُ اللَّهُ نَكَالَ الْآخِرَةِ وَالْأُولَىٰ

( 25 )

از این رو خداوند او را به عذاب آخرت و دنیا گرفتار ساخت!

إِنَّ فِي ذَٰلِكَ لَعِبْرَةً لِّمَن يَخْشَىٰ

( 26 )

در این عبرتی است برای کسی که (از خدا) بترسد!

أَأَنتُمْ أَشَدُّ خَلْقًا أَمِ السَّمَاءُ ۚ بَنَاهَا

( 27 )

آیا آفرینش شما (بعد از مرگ) مشکل‌تر است یا آفرینش آسمان که خداوند آن را بنا نهاد؟!

رَفَعَ سَمْكَهَا فَسَوَّاهَا

( 28 )

سقف آن را برافراشت و آن را منظّم ساخت،

وَأَغْطَشَ لَيْلَهَا وَأَخْرَجَ ضُحَاهَا

( 29 )

و شبش را تاریک و روزش را آشکار نمود!

وَالْأَرْضَ بَعْدَ ذَٰلِكَ دَحَاهَا

( 30 )

و زمین را بعد از آن گسترش داد،

أَخْرَجَ مِنْهَا مَاءَهَا وَمَرْعَاهَا

( 31 )

و از آن آب و چراگاهش را بیرون آورد،

وَالْجِبَالَ أَرْسَاهَا

( 32 )

و کوه‌ها را ثابت و محکم نمود!

مَتَاعًا لَّكُمْ وَلِأَنْعَامِكُمْ

( 33 )

همه اینها برای بهره‌گیری شما و چهارپایانتان است!

فَإِذَا جَاءَتِ الطَّامَّةُ الْكُبْرَىٰ

( 34 )

هنگامی که آن حادثه بزرگ رخ دهد،

يَوْمَ يَتَذَكَّرُ الْإِنسَانُ مَا سَعَىٰ

( 35 )

در آن روز انسان به یاد کوششهایش می‌افتد،

وَبُرِّزَتِ الْجَحِيمُ لِمَن يَرَىٰ

( 36 )

و جهنّم برای هر بیننده‌ای آشکار می‌گردد،

فَأَمَّا مَن طَغَىٰ

( 37 )

امّا آن کسی که طغیان کرده،

وَآثَرَ الْحَيَاةَ الدُّنْيَا

( 38 )

و زندگی دنیا را مقدّم داشته،

فَإِنَّ الْجَحِيمَ هِيَ الْمَأْوَىٰ

( 39 )

مسلّماً دوزخ جایگاه اوست!

وَأَمَّا مَنْ خَافَ مَقَامَ رَبِّهِ وَنَهَى النَّفْسَ عَنِ الْهَوَىٰ

( 40 )

و آن کس که از مقام پروردگارش ترسان باشد و نفس را از هوی بازدارد،

فَإِنَّ الْجَنَّةَ هِيَ الْمَأْوَىٰ

( 41 )

قطعاً بهشت جایگاه اوست!

يَسْأَلُونَكَ عَنِ السَّاعَةِ أَيَّانَ مُرْسَاهَا

( 42 )

و از تو درباره قیامت می‌پرسند که در چه زمانی واقع می‌شود؟!

فِيمَ أَنتَ مِن ذِكْرَاهَا

( 43 )

تو را با یادآوری این سخن چه کار؟!

إِلَىٰ رَبِّكَ مُنتَهَاهَا

( 44 )

نهایت آن به سوی پروردگار تو است (و هیچ کس جز خدا از زمانش آگاه نیست)!

إِنَّمَا أَنتَ مُنذِرُ مَن يَخْشَاهَا

( 45 )

کار تو فقط بیم‌دادن کسانی است که از آن می‌ترسند!

كَأَنَّهُمْ يَوْمَ يَرَوْنَهَا لَمْ يَلْبَثُوا إِلَّا عَشِيَّةً أَوْ ضُحَاهَا

( 46 )

آنها در آن روز که قیام قیامت را می‌بینند چنین احساس می‌کنند که گویی توقّفشان (در دنیا و برزخ) جز شامگاهی یا صبح آن بیشتر نبوده است!